สมาชิก

     ติ-ชม-แนะนำ

     ส่งอี-เมล์ถึงเรา

     เว็บบอร์ด

     เล่มก่อน

     หน้าแรก

     ซีเอ็ดฯ

คุณๆ ก็คงจะพอทราบกันอยู่ดีอยู่แล้วว่าแฮร์รี่ พอตเตอร์เป็นเรื่องราวการผจญภัยของพ่อมดน้อย โดยที่ในตอนแรก(และฉบับภาพยนตร์)ก็กล่าวถึงช่วงเวลาที่แฮร์รี่ พอตเตอร์เข้าสู่โรงเรียนคาถาพ่อมดแม่มดและเวทมนตร์ศาสตร์ฮอกวอตส์เพื่อเรียนเวทมนตร์และศาสตร์อื่นๆ ที่จำเป็นต่อการเป็นพ่อมดเป็นปีแรก   เวลาเอ่ยถึงเรื่องของพ่อมดและเวทมนตร์ ผู้คนจำนวนไม่น้อยในยุคนี้อันเป็นยุคที่วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเฟื่องฟูก็มักจะนึกไปเองโดยอัตโนมัติว่าเป็นเรื่องของไสยศาสตร์ที่พิสูจน์ไม่ได้และงมงาย  ในขณะที่อีกหลายคนก็อยากจะจัดให้แฮร์รี่ พอตเตอร์อยู่ในหมวดของนิยายวิทยาศาสตร์แนวแฟนตาซีด้วยซ้ำไป จึงเป็นเรื่องที่น่าสนใจที่หากเราจะลองใช้ความรู้ทางวิทยาศาสตร์ที่มีอยู่ในปัจจุบันมาอธิบายเรื่องราวต่างๆ ในหนังสือและภาพยนตร์เรื่องดังกล่าว

ครับ ... ผมกำลังจะขอเชิญชวนทุกท่านมารู้จักกับอีกแง่มุมหนึ่งของแฮร์รี่ พอตเตอร์ แง่มุมที่คนพูดถึงกันน้อยมากนั่นก็คือ เราจะมาวิเคราะห์เกี่ยวกับแฮร์รี่ พอตเตอร์ในแง่มุมทาง “วิทยาศาสตร์” กัน

  ชานชาลาหมายเลขเก้าเศษสามส่วนสี่  
ด็กนักเรียนทุกคนที่จะเดินทางมาที่โรงเรียนสอนพ่อมดและแม่มดฮอกวอตส์ จะต้องมาจับรถไฟขบวนพิเศษที่ชื่อ รถด่วนฮอกวอตส์ ที่สถานีคิงส์ครอสซึ่งก็ไม่น่าจะประหลาดอะไร แต่ปัญหาที่เด็กๆ แต่ละคนต้องไขให้ได้ก็คือ ชานชาลาที่รถด่วนขบวนดังกล่าวจะจอดซึ่งมีหมายเลข “เก้าเศษสามส่วนสี่” นั้นอยู่ที่ใดกันเแน่!

ในโลกแห่งความเป็นจริงมีชานชาลาลับที่เปิดแบบผลุบๆ โผล่ๆ ด้วยวิธีการเฉพาะแบบชานชาลาที่เก้าเศษสามส่วนสี่บ้างหรือไม่? คำตอบคือ มีครับ แถมบางอันยังใช้งานอยู่ด้วยซ้ำไป

หนังสือชื่อ London’s Disused Underground Stations ของเจ. อี. คอนเนอร์ ระบุว่า ครั้งหนึ่งเคยมีชาน-ชาลาที่เคลื่อนที่ได้อยู่ที่สถานีวู้ดเลนที่ขณะนี้เลิกใช้งานไปแล้ว ชานชาลาพิเศษที่ว่านี้มีขนาดยาว 12 เมตรและกว้าง 2 เมตร สามารถเปิดปิดได้บ่อยถึง 120 ครั้งในแต่ละวัน ชานชาลาที่ว่านี้ทำขึ้นเป็นพิเศษเพื่อรองรับขบวนรถไฟที่ยาวเจ็ดตู้ที่จะเข้าจอดที่ชานชาลาหมายเลข 1 และเมื่อรถไฟออกไปแล้ว ชานชาลาดังกล่าวก็จะหมุนเก็บหายไปได้ผ่านการบังคับด้วยอุปกรณ์ในกล่องบังคับพิเศษ กล่าวอีกนัยหนึ่ง ชานชาลาที่ว่าก็อาจจะนับได้ว่าเป็นชานชาลาที่หนึ่งเศษสามส่วนสี่ก็ได้กระมังครับ!

  เสกของให้บินได้  
วิชาหนึ่งที่แฮร์รี่ พอตเตอร์ต้องเรียนในปีแรกที่ฮอกวอตส์ก็คือ วิชาเสกของให้บินได้ โดยการท่องคาถา “วิงการ์เดียม เลวีโอซ่า”

ในโลกแห่งความเป็นจริง คนที่ได้มีโอกาสอยู่ที่ห้องทดลองที่มหาวิทยาลัยนิจเมเจนในฮอลแลนด์เมื่อสี่ปีก่อน ก็คงจะตื่นเต้นไม่แพ้กันสักเท่าไหร่ เพราะนักวิทยาศาสตร์ที่นั่นได้ทำการทดลอง “เสกกบให้ลอยได้” ด้วยสนามแม่เหล็กเป็นครั้งแรกของโลก

หลักการที่นักฟิสิกส์ใช้ก็คือ ความจริงที่ว่าไม่เพียงแต่โลหะเท่านั้นที่ตอบสนองต่อสนามแม่เหล็ก สสารแทบจะทุกอย่างก็ตอบสนองต่อสนามแม่เหล็กเช่นกันไม่เว้นแม้แต่น้ำ (แม้ว่าจะตอบสนองน้อยมากเหลือเกิน) อย่างเช่น  การจะยกกบสักตัวให้ลอยตัวได้ก็ต้องใช้สนาม แม่เหล็กที่มีขนาดแรงกว่าแม่เหล็กของตู้เย็นราว 200 เท่าเป็นอย่างน้อย เพื่อสร้างภาวะที่เรียกว่า ไดอะแมกเนติซึม (diamagnetism) อันเป็นสภาวะคล้ายคลึงกับสภาวะไร้น้ำหนักที่เกิดกับนักบินอวกาศนั่นเอง

  ไม้กวาดเหาะได้  
ไม้กวาดนิมบัส 2000 ที่แฮร์รี่ พอตเตอร์ใช้ขี่เล่นควิดดิชนั้นสามารถลอยตัวในอากาศ แล่นขึ้นลงในแนวดิ่ง ปักหัวโฉบลงมาอย่างรวดเร็ว หรือแม้แต่บินถอยหลังก็ยังได้ผ่านการบังคับด้วยการสัมผัสเพียงเบาๆ เท่านั้น

เมื่อพิจารณาดูคุณลักษณะต่างๆ ของไม้กวาดนิมบัส 2000 แล้วก็ชวนให้นึกถึงเครื่องบินไอพ่นซีแฮริเออร์หรือเรียกย่อๆ ว่าแฮริเออร์(คล้ายชื่อของแฮร์รี่เลยนะครับ) เครื่องบินดังกล่าวสามารถขึ้นลงได้ในแนวดิ่งด้วยระบบไอพ่น นอกจากนี้ยังสามารถลอยตัวอยู่กับที่  บินโฉบลงมาในแบบที่เครื่องบินทั่วไปไม่สามารถจะทำได้ และสามารถแม้แต่บินถอยหลังก็ได้!

  ยาสมานกระดูกสเคเล-โกร  
ควิดดิช กีฬายอดฮิตอันดับหนึ่งของเหล่าพ่อมดแม่มด ควิดดิชอาจจะก่อให้เกิดอุบัติเหตุต่อผู้เล่นได้ง่ายมากโดยเฉพาะกรณีของกระดูกหักที่เกิดขึ้นได้บ่อยกว่าอุบัติเหตุอย่างอื่น และเราก็ได้รู้จากเรื่องแฮร์รี่ พอตเตอร์ว่าสิ่งที่จำเป็นสำหรับซ่อมแซมกระดูกที่หักหรือสร้างกระดูกใหม่ของเหล่านักกีฬาควิดดิชก็คือ ยาปลูกกระดูก“สเคเล-โกร” หนึ่งถ้วยเท่านั้น)

ในปัจจุบัน สิ่งที่เทียบเคียงได้ใกล้สเคเล-โกรมากที่สุดน่าจะได้แก่ สารไบโอแอกทีฟชนิดหนึ่งที่ทำหน้าที่คล้ายกระดูกเทียม เมื่อผ่าตัดใส่วัสดุดังกล่าวเข้าสู่ร่างกาย มันจะทำหน้าที่เป็นโครงสำหรับให้เซลล์กระดูกยึดเกาะและจะสลายตัวไปเองภายในเวลาสองสามเดือน

  ธนาคารกริงกอตส์  
ระบบรักษาความปลอดภัยที่ธนาคารกริงกอตส์นอกจากจะใช้เวทมนตร์แล้วห้องนิรภัยของธนาคารยังได้รับการออกแบบให้เปิดปิดได้ด้วยนิ้วยาวๆ ของพวก “ก๊อบลิน” เท่านั้นอีกต่างหาก

อันที่จริงเทคโนโลยีการจำแนกแยกแยะบุคคลเป็นวิทยาศาสตร์แขนงหนึ่งที่มีความเติบโตรวดเร็วมาก การตรวจสอบดังกล่าวมีได้หลายวิธีการ และจำนวนวิธีการก็ดูเหมือนว่าจะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เช่น ที่สนามบินฮีทโทรว์ของอัง-กฤษก็เริ่มนำระบบตรวจสอบม่านตามาใช้ในปีนี้เอง นอกจากใช้วิธีวัดลักษณะต่างๆ กันทางกายภาพ นักวิทยาศาสตร์บางคนยังได้มีความพยายามที่จะคิดค้นวิธีจำแนกบุคคลด้วยลักษณะทางชีวภาพอย่าง “กลิ่นตัว” อีกด้วย

  วิชาปรุงยากับต้นไม้ประหลาด  
ผลจากการร่ำเรียนวิชาปรุงยากับต้นไม้ประหลาดทำให้ เฮอร์ไมโอนี่แม่มดสาวน้อยได้มีโอกาสช่วยชีวิตของแฮร์รี่ พอตเตอร์และเพื่อนอีกคนที่ชื่อรอน ในตอนที่ทั้งสามคนโดน “ต้นกับดักมาร” ที่มีลักษณะเป็นเถาไม้เลื้อยเล่นงานในตอนท้ายเรื่อง(ของเล่มแรก)

ในโลกจริง จะว่ามีต้นไม้คล้ายๆ ต้นกับดักมารก็ไม่เชิงทีเดียว เพราะว่า“ต้นสเตรนเกลอร์ฟิก” มีเหยื่อของมันเป็นพืชด้วยกันเอง มันเติบโตบนต้นไม้อื่นคล้ายพืชจำพวกกาฝาก โดยจะเติบโตและแผ่กิ่งก้านยืดยาวลงสู่ดินเพื่อสร้าง “ราก” ของมันเอง ในขณะเดียวกันมันก็จะห่อหุ้มและบีบรัดต้นไม้ที่เป็นเจ้าบ้านเดิมพร้อมกันกับไปกับแย่งชิงความชื้นกับสารอาหารต่างๆ ผลก็คือ ต้นไม้เจ้าบ้านเดิมก็ตาย

  ผ้าคลุมล่องหน  
ของขวัญวันคริสต์มาสอันน่าประหลาดใจที่แฮร์รี่ พอตเตอร์ได้รับ และในที่สุดก็ได้กลายเป็นอุปกรณ์ชิ้นสำคัญสำหรับการผจญภัยของเขาก็คือ “ผ้าคลุมล่องหน” ที่เคยเป็นของคุณพ่อของเขามาก่อน

ขณะนี้ทางกองทัพสหรัฐฯมีโปรแกรมเกี่ยวกับการสร้างทหารล่องหน โดยที่โครงการดังกล่าวกำลังศึกษาการนำเส้นใยพิเศษที่มีสารเคมีที่สามารถเปลี่ยนแปลงสีได้เมื่อได้รับกระแสไฟฟ้าปริมาณที่เหมาะสม ด้วยหลักการดังกล่าวเส้นใยก็จะทำหน้าที่เป็นเหมือนกับจอ LCD ชนิดหนึ่ง ซึ่งหากเชื่อมต่อกับตัวตรวจจับสัญญาณที่เหมาะสมที่สามารถตรวจจับรูปแบบของสีในสิ่งแวดล้อมบริเวณนั้นได้ เราก็อาจจะได้ชุดทหารล่องหนที่สามารถพรางสีให้เข้ากับสิ่งแวดล้อมได้ตลอดเวลา

  แผนที่ตัวกวน  
แผนที่ตัวกวนนอกจากจะช่วยให้แฮร์รี่ พอตเตอร์รู้รายละเอียดของตำแหน่งแห่งหนในโรงเรียนฮอกวอตส์แล้ว ยังช่วยให้เขาสามารถระบุตำแหน่งของใครก็ตามที่อยู่ภายในบริเวณปราสาทและรอบๆ โดยดูจากตำแหน่งของหยดหมึกเล็กๆ ที่เคลื่อนไหวไปมาและมีชื่อเป็นตัวอักษรเล็กๆ เขียนกำกับไว้

เทคโนโลยีการติดตามและระบุตำแหน่งด้วยระบบอิเล็กทรอนิกส์ ในปัจจุบันได้ก้าวหน้าไปมาก หลายคนคงเริ่มพอจะคุ้นหูกับคำว่า GPS มากขึ้นแล้ว ระบบล่าสุดที่กำลังศึกษาอยู่และจะมีประสิทธิภาพใกล้เคียงกับแผนที่ตัวกวนมากยิ่งขึ้นไปอีกก็คือ ระบบของบริษัทอังกฤษแห่งหนึ่งที่มีชื่อว่า Cambridge Positioning Systems หรือ CPS

ในระบบแบบ CPS จะสามารถให้รายละเอียดของตำแหน่งได้แม่นยำและใกล้เคียงความจริงมากคือสามารถให้รายละเอียดข้อมูลที่ต้องการสำหรับลูกค้า โดยกินอาณาบริเวณแคบลงได้มากถึงเพียง 50 เมตรรอบตัวของลูกค้าได้

โดย..ดร.นำชัย ชีววิวรรธน์

บทความเรื่องนี้เป็นฉบับย่อ โปรดอ่านฉบับเต็มได้ในนิตยสาร UpDATE ฉบับ 172 ธันวาคม 2544

จาก http://update.se-ed.com/172/harry_potter.htm